این سایت با یک پرسش شروع شد: اگر نمایشگاهی دربارهٔ آیندههای دموکراسی برای ایران ساخته میشد، چه شکلی داشت؟ نه ترجمهٔ نمایشگاهی که در برلین بود؛ همان سازوکارها، با پرسشهای خودمان و عددهای خودمان.
جواب، پانزده تجربه شد. بعضیها از چیدمانهای نمایشگاه اصلی آمدهاند و برای ایران از نو نوشته شدهاند: چرخدندهها، دریچههای قرعه، دیوار نخها، شبکهٔ صداها. بعضیها اینجا ساخته شدهاند، چون پرسششان پرسش ایران بود: مجلس شبیه کیست، همان رأیها چند مجلس میدهد، ده میلیارد تومان و محلهٔ تو، و نامهای که تا نوروز ۱۴۱۵ باز نمیشود.
چه چیزی میشود کرد
هر تجربه چیزی است که با آن کاری میکنی: میچرخانی، میبُری، سکه میگذاری، مهر میزنی. کاری که میکنی بینام ثبت میشود و کنار کار دیگران نشان داده میشود؛ زیر عدسی «استان من» فقط جمعیت واقعی را میبینی، نه دادهٔ نمونه را. هر عددی که روی دیوار است، در فهرست عددها منبع و تاریخ دارد، و اگر عوض شود، در تغییرها میماند. دادهٔ خام هر تجربه در دادهٔ باز است.
چه چیزی کم است
صدای راوی هنوز صدای دستگاه است؛ ضبط انسانی در راه است. جوابهای نمونه به زبانهای دیگر ایران را کسی که آن زبان را میداند باید بخواند. نسخهٔ انگلیسی مترجم میخواهد. و مهمتر از همه: نقلقولهای آدمهای واقعی، که هنوز روی هیچ دیواری نیست.
اگر چیزی دیدی که غلط است، یا عددی که منبع بهتری دارد، بگو. این سایت تمام نمیشود؛ عوض میشود.