شانسِ قرعه
ساعت نه و نیم صبح در تهران است. حالا تصور کن: داری میروی مجلس تا منافع همهٔ شهروندان را نمایندگی کنی. اما کسی به تو رأی نداده؛ قرعه به نام تو افتاده. همان قرعهای که برای مسکن و خودرو میشناسیم. دموکراسی بدون انتخابات؟! چیزی که اول غیرقابل تصور به نظر میرسد، میان پژوهشگران بحثی جدی است: اگر تصمیمهای سیاسی را آدمهایی بگیرند که به قید قرعه انتخاب شدهاند، همه شانس برابری برای شنیده شدن دارند. آیا این اعتماد ما به سیاست را بیشتر میکند؟ چه به دست میآوریم و چه از دست میدهیم؟
نوشتهٔ ما
