لبخند بزن، رأی بده

فناوری می‌تواند زندگی روزمره را آسان‌تر کند: با اپ، قفل چهره و پیشنهاد خرید شخصی. اما وقتی بهای راحتی را با آزادی خودت می‌پردازی چه می‌شود؟ کدام تصمیم‌ها را باید به الگوریتم سپرد؟ و اصلاً می‌شود به آن‌ها اعتماد کرد؟ استارتاپ خیالیِ «لبخند بزن، رأی بده» این فکرها را تا ته می‌برد: با اتاقک رأیی که چهره‌ات را اسکن می‌کند تا گرایش سیاسی‌ات را بگوید، و بعد به‌سادگی به‌جای تو به گزینه‌ای رأی می‌دهد که بیشتر شبیهش هستی. در کشوری که از ۱۴۰۲ از به‌کارگیری دوربین‌های تشخیص چهره در خیابان‌ها خبر داده شده، این طنز چندان دور نیست.

۲۰۱۷: مقاله‌ای از استنفورد ادعا کرد یک شبکهٔ عصبی گرایش جنسی را از عکس بهتر از آدم‌ها تشخیص می‌دهد. همان شهریور، اپل قفل چهره را عرضه کرد و علی‌بابا «لبخند بزن، بپرداز» را. یک پروژهٔ هنری‌پژوهشی در برلین این سه واقعیت را برداشت و پرسید اگر یک قدم جلوتر بروی، معرفیِ استارتاپی‌اش چه صدایی می‌دهد: اتاقکی که به‌جای تو رأی می‌دهد و شرکتی که آن را با افتخار می‌فروشد. این تجربه بازسازی آن ایده در بستر ایران است؛ گزینه‌ها، زبان و دوربین‌های خیابان از این‌جا آمده‌اند.