نامه به ۱۴۱۵

چهار داستان تجربهٔ اول در ۱۴۱۵ می‌گذرد: بودجهٔ کوچه، مجمع زاینده‌رود، سامانهٔ سرگرمی، شهر ساکت. ده سال فاصله‌ای است که کشوری در آن عوض می‌شود بی‌آنکه کسی متوجه لحظه‌اش شود. از ۱۳۸۵ تا ۱۳۹۵ قیمت بنزین از صد تومان به هزار تومان رسید، شمار کاربران اینترنت از یازده میلیون به بیش از پنجاه میلیون، و جمعیت کشور نزدیک ده میلیون نفر بیشتر شد.

این تجربه از تو نمی‌پرسد آینده چه شکلی است؛ می‌پرسد به آینده چه می‌گویی. سیصد حرف، یک گیرنده، یک تاریخ. نامه‌ای که فرستنده‌اش هم تا ده سال نمی‌تواند بخواند، جور دیگری نوشته می‌شود.

سه در باز است: به خودت در ۱۴۱۵، به کسی که آن روز هجده‌ساله است و امروز شاید هشت‌ساله، یا به شهر خودت. آرزو (در تجربهٔ قبلی) از کسی چیزی نمی‌خواهد؛ نامه گیرنده دارد و تاریخ، و همین دو چیز آن را از خواستن به گفتن می‌برد.

چیزی که امروز از آن مطمئنی، بنویس؛ ده سال بعد یا درست از آب درآمده یا خنده‌دار شده، و هر دو ارزش خواندن دارد. قولی که به خودت می‌دهی هم همین‌طور.

نامه‌ای که «برای همه» مهر می‌کنی روی سرور سایت می‌ماند: متن، شمارهٔ کارتت و لحظهٔ مهر، بی‌نام و بی‌نشانی. تا نوروز ۱۴۱۵ هیچ صفحه‌ای آن را نشان نمی‌دهد و ما هم نمی‌خوانیم؛ آن روز همین صفحه به‌جای میز، دیوار نامه‌ها را نشان می‌دهد، تازه‌ترین مهر اول. هر کارت یک نامه دارد: نامهٔ تازه جای قبلی را می‌گیرد و قبلی پاک می‌شود.

نامه‌ای که «فقط برای خودم» مهر می‌کنی از مرورگرت بیرون نمی‌رود و همان مرورگر نوروز ۱۴۱۵ بازش می‌کند؛ اگر مرورگر را پاک کنی، نامه هم می‌رود. سایت در این حالت فقط یک چیز ثبت می‌کند: این‌که نامه‌ای مهر شده، آن هم اگر ثبت پاسخ‌ها را در کارنامه روشن گذاشته باشی. تعداد نامه‌های مهرشده که روی میز می‌بینی شمار واقعی نامه‌های همگانی است، نه بیشتر.

یک فروردین ۱۴۱۵ برابر با بیستم مارس ۲۰۳۶ است. از آن روز، هر کس این صفحه را باز کند نامه‌های همگانی را می‌بیند و اگر نامهٔ خودش هنوز در مرورگرش باشد، اول از همه آن را. هیچ‌کس لازم نیست کاری بکند؛ تاریخ خودش در را باز می‌کند.

اگر کنجکاوی که آن دیوار چه شکلی است، «پیش‌نمایش» را ببین: سه نامهٔ نمونه که ما نوشته‌ایم، با همان چیدمانی که نامه‌های واقعی ده سال دیگر خواهند داشت.