یک سال

دیوارها، شب به شب

هر شب، از هر دیوارِ پرده یک قاب گرفته می‌شود: تخته‌ای که پرتر می‌شود، شبکه‌ای که شاخه می‌زند، نخ‌هایی که روی هم می‌نشینند. این‌جا قاب‌ها پشت هم می‌آیند، یک روز در هر ضربه. آخر هر سال از همین قاب‌ها یک فیلم درمی‌آید.

هنوز قابی نیست. اولین شبی که دستگاه عکس بگیرد، این‌جا یک روز دارد؛ یک سال بعد، یک فیلم.

همان دیوارهایی که روی پرده می‌روند؛ کیت می‌گوید چطور. هیچ نام و نشانی در قاب‌ها نیست.