یک سال
دیوارها، شب به شب
هر شب، از هر دیوارِ پرده یک قاب گرفته می‌شود: تخته‌ای که پرتر می‌شود، شبکه‌ای که شاخه می‌زند، نخ‌هایی که روی هم می‌نشینند. این‌جا قاب‌ها پشت هم می‌آیند، یک روز در هر ضربه. آخر هر سال از همین قاب‌ها یک فیلم درمی‌آید.
تختهٔ آرزوها
۱۰ شب
شبکهٔ صداها
۱۰ شب
دیوار نخ‌ها
۱۰ شب
دیوار جمله‌ها
۱۰ شب
آیینهٔ مجلس
۱۰ شب
همان دیوارهایی که روی پرده می‌روند؛ کیت می‌گوید چطور. هیچ نام و نشانی در قاب‌ها نیست.