All these things, what for?

One more T-shirt. The car needs petrol. A better phone would not hurt, and the chocolate at home has run out. Every day we consume countless things, often without thinking. Global consumption rises every year, and its consequences for us and the planet are already visible. Why is cutting down so hard for us? There are many reasons, and just as many ways to consume less. For a good life, how much is enough?

The appetite for consumption has another side: the mountains of rubbish grow, we swallow more natural resources and emit more greenhouse gas. At the same time more people in deprived countries want a share of prosperity. Every Iranian's ecological footprint is about three global hectares, while the country's biocapacity is under one hectare a person. If the whole world lived like us, nearly two earths would be needed; like Americans, five.

The average Iranian has more than one mobile line, and most homes are full of things that are no use. Does the «more and more» mindset even make us happier any more? Many of us do not even have time to use what we have bought. The almost endless variety of the malls is often too much, yet we still chase the next thing.

The people of industrial countries consume nearly 80 percent of all natural resources. Many of these resources come from countries left with deforestation and poisoned soil. In Iran, mining and the thirst of industrial agriculture have done the same to the Zayandeh-rud and Urmia. And the poorest regions, from Sistan to Khuzestan, suffer most from climate change and contributed least to it.

Every product needs energy and raw materials. The ecological rucksack shows what weight of natural resources it takes to make, use and discard a product. A laptop may weigh two kilos, but its rucksack is about 700 kilograms. Across the world, every year we consume far more raw material than the environment and the climate can bear.

The «global hectare» is the Global Footprint Network's unit: one hectare of land or sea with the world's average productivity. A person's footprint is the sum of the hectares their food, home, travel and shopping need; biocapacity is the hectares the planet gives each person: in 2022, one and a half. Dividing the first by the second gives «how many earths». The Iranian footprint is about three hectares and the biocapacity of Iran's soil three quarters of a hectare; nearly two earths, and a deficit filled from somewhere else every year.

The ten questions of this board are not the network's calculation; they are a sketch of its shares: food nearly a third, home and energy a third, travel a fifth, and shopping and waste the rest. Each option has a weight in hectares, and the default answers, the average Iranian's, come to the same nearly two earths. Fifteen hundredths of a hectare are fixed too, the share of things nobody chooses: streets, schools, government offices. The network's own calculator asks more questions and knows more.

What moves the number most: meat every day, a car every day, a flight abroad, a second air conditioner. What moves it little: sorting rubbish. That too is part of the sum: some answers you can change tomorrow, and some only the city can.

تصور کن به‌جای رشد اقتصادی، سلامت آدم‌ها و طبیعت در صدر باشد. بوتان از ۲۰۰۸ «شادی ناخالص ملی» را در قانون اساسی دارد.

تصور کن در قانون نوشته شده باشد که همهٔ موجودات زندهٔ سیاره حق برابر دارند. اکوادور در ۲۰۰۸ حقوق طبیعت را در قانون اساسی نوشت.

تصور کن زاینده‌رود شخصیت حقوقی داشته باشد و وکیل خودش را به دادگاه بفرستد. رودخانهٔ وانگانوئی در نیوزیلند از ۲۰۱۷ شخصیت حقوقی دارد.

تصور کن روی هر کالا نوشته باشد چند لیتر آب و چند کیلو خاک پشتش است. فرانسه از ۲۰۲۱ «شاخص تعمیرپذیری» را روی لوازم برقی اجباری کرده.

تصور کن یارانهٔ بنزین به‌جای لیتر، به کیلومترِ مترو و اتوبوس داده شود. لوکزامبورگ از ۲۰۲۰ حمل‌ونقل عمومی را رایگان کرده.

تصور کن تعمیر ارزان‌تر از خریدن باشد و هر محله یک کارگاه تعمیر داشته باشد. اتریش از ۲۰۲۲ نیمی از هزینهٔ تعمیر لوازم را برمی‌گرداند.

تصور کن هفتهٔ کاری چهار روز باشد و روز پنجم برای محله. در آزمایش ۲۰۲۲ بریتانیا با شصت و یک شرکت، بیشترشان چهار روز را نگه داشتند.

تصور کن گوشت هفته‌ای یک بار باشد و سبزی هر روز. در «زمینِ تو» بالای همین صفحه، گوشت هر روز سنگین‌ترین وزن را دارد.

تصور کن پشت‌بام هر خانه یا برق بدهد یا سبزی. ساتبا برق نیروگاه خورشیدی خانگی را با قرارداد بیست‌ساله می‌خرد.

تصور کن آب هر شهر از حوضهٔ خودش بیاید و انتقال آب ممنوع باشد. زاینده‌رود با سه تونل انتقال از کوهرنگ، بیشتر سال خشک است.

تصور کن مالیات بر آنچه دور می‌ریزیم باشد، نه بر آنچه می‌سازیم. سوئد از ۲۰۱۷ مالیات تعمیر را نصف کرده و از ۲۰۰۰ بر دفن زباله مالیات می‌گیرد.

تصور کن شورای شهر صندلی‌ای برای نسل بعد داشته باشد که رأی داشته باشد. ولز از ۲۰۱۵ کمیسر نسل‌های آینده دارد که هر قانون را می‌سنجد.

GDP can rise from rebuilding after an earthquake; it says nothing about the state of nature, social ties or people's satisfaction.

Bhutan measures «gross national happiness»: mental health, education, biodiversity. Iranian culture has an old word for the same thing: contentment.

Rich countries grow two to three percent a year, poorer ones faster. If the planet needs less growth, who should cut back?

«Iranian goods» can be read two ways: a slogan for buying more, or an invitation to make something that lasts and can be repaired. An economy without growth wants the second.

۳۵٬۰۰۰٬۰۰۰ تن در سال · غذا در ایران هر سال دور ریخته می‌شود؛ نزدیک یک‌سوم آنچه تولید می‌شود، به ارزش ۱۵ میلیارد دلار. — وزارت جهاد کشاورزی، ۱۴۰۲

۳۰ درصد · نانِ یارانه‌ای که پخته می‌شود دور ریخته می‌شود؛ میوه و سبزی تا ۵۰ درصد. — پژوهشکدهٔ صنایع غذایی، ۱۴۰۳

۱۳۵٬۰۰۰٬۰۰۰ لیتر در روز · بنزین در ایران هر روز می‌سوزد؛ ۱۴ میلیون لیتر بیشتر از آنچه پالایشگاه‌ها می‌سازند. سهمیهٔ ۱۵۰۰ تومانی ۶۰ لیتر است، ۳۰۰۰ تومانی ۵۰ لیتر، و مازادش ۵۰۰۰ تومان. — شرکت ملی پخش فرآورده‌های نفتی، مرداد ۱۴۰۵

۲۵۰ لیتر در روز، هر نفر · آبی که هر تهرانی مصرف می‌کند؛ برنامه‌ریزی شهر روی ۱۳۰ لیتر است و ۷۰ درصد مشترکان از آن رد می‌شوند. سدهای تهران در ۱۴۰۴ به کمترین ذخیرهٔ تاریخ رسیدند. — شرکت آب و فاضلاب تهران، ۱۴۰۴

۱٬۲۰۰٬۰۰۰ خودرو در سال · خودروی نو در ایران ساخته می‌شود؛ بیشترشان با مصرف سوخت دو برابر میانگین جهان. — وزارت صمت، ۱۴۰۲

۱۵۰٬۰۰۰٬۰۰۰ خط موبایل · خط موبایل فعال در ایران؛ بیش از یک‌ونیم خط برای هر نفر، و گوشی‌های قدیمی که در کشوها می‌مانند. — سازمان تنظیم مقررات، ۱۴۰۳

۶۲٬۰۰۰٬۰۰۰ تن · دستگاه الکترونیکی در جهان دور ریخته شد؛ کمتر از یک‌چهارمش بازیافت می‌شود. — پایش جهانی پسماند الکترونیک، ۲۰۲۴

۴٬۵۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ مسافر · مسافر با هواپیما سفر کردند؛ بیش از نیمی از جمعیت جهان، هرچند بیشتر مردم جهان هرگز پرواز نکرده‌اند. — سازمان بین‌المللی هوانوردی کشوری

۱۰٬۰۰۰ در روز · پیام تبلیغاتی به‌طور میانگین هر روز به هر نفر می‌رسد؛ روی بیلبورد، در اپ، در پیامک. — برآورد رایج پژوهش‌های بازاریابی

۳۴ درصد · خانه‌های تهران خالی یا نیمه‌کاره‌اند در حالی که اجاره‌ها هر سال بالاتر می‌رود. — سرشماری مسکن، مرکز آمار ایران

۱۲۰٬۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار در سال · یارانهٔ انرژی در ایران پرداخت می‌شود؛ حدود ۴۵۰ دلار برای هر نفر، و از نظر نسبت یارانه به تولید ناخالص داخلی، رتبهٔ اول جهان. — گزارش‌های مرداد ۱۴۰۵ (میزان، ایلنا، صداوسیما)؛ برآورد ۱۴۰۳ از اقتصاد۲۴

۱۸ کیسه در هفته، هر خانوار · کیسهٔ پلاستیکی در هر خانوار شهری مصرف می‌شود: ده کیسهٔ فریزر، سه کیسهٔ زباله، پنج کیسهٔ شفاف. ۹۵ درصد کیسه‌ها فقط یک بار، ۱۲ تا ۲۰ دقیقه. — مرکز آمار ایران، آمارگیری ویژگی‌های محیط زیستی خانوارهای شهری ۱۴۰۴؛ سازمان حفاظت محیط زیست

۶۶٬۳۰۰٬۰۰۰ لیوان در ماه · لیوان یک‌بارمصرف در خانه‌های شهری ایران مصرف می‌شود؛ ۴۳ درصد خانوارها هر ماه دست‌کم یک وسیلهٔ یک‌بارمصرف می‌خرند، در ۱۳۹۵ کمتر از ۳۰ درصد. — مرکز آمار ایران، آمارگیری ویژگی‌های محیط زیستی خانوارهای شهری ۱۴۰۴

۲٬۵۰۰ لیتر آب برای یک کیلو · آب پشت یک کیلو برنج است؛ پشت یک کیلو پسته نزدیک ۱۱ هزار لیتر. بیشترش از رودخانه‌ها و چاه‌های همین سرزمین. — شبکهٔ ردپای آب (مکونن و هوکسترا، ۲۰۱۱)، میانگین جهانی